امتحان زندگی ....

زندگی رسم عجیب و غریبی داره ...همیشه هرچیزی رو که پش بینی می کنی یا دلت می خواد که اون جوری باشه برعکسش میشه ...می گم برعکسش میشه باور کن ها ....یعنی همچینی که اصلا یک درصد با اون رؤیاها و آرزوهات همخوانی نداره ...

و عجیب و غریب ترش اینه که گذر زمان ، رامت می کنه یه جوری که اصلا یادت میره دنبال چی بودی و دنبال چی نبودی ...

همینه دیگه رسم دنیا هست و عجیب و غریب ترش اینه که امید همیشه می مونه و این خیلی قشنگه ...

وقتی امید داشته باشی حالا اگر به آرزوهات هم نرسیده باشی ...

یه کمی که بگذره یاد می گیری که باید خودتو با شرایط جدید زندگی وفق بدی و از همینی که هست لذتتو ببری ...

البته اینا همش ...همه همش بستگی داره به خودت ...خود خودت ...

به خودت که ناامید نشی ... به خودت که افسرده نشی .. به خودت که بپذیری زندگی رو با همه چم و خمش ...

زندگی خوب داره ..بد داره ...کم داره ...زیاد داره ...بالا داره ...پایین داره ....خلاصه این که اینی که اسمش زندگیه رو باید زندگی کنی ...

این روزها همش احساس می کنم توی کلاس مدرسه هستم و دارم درس می خونم و امتحان میدم ...

یه سری امتحان های کوییز مانندی که هرروز و هرروز برگزار میشه البته و ...یک امتحان نهایی حسابی که باشه برای اون آخر کار ...برای اون طرف این زندگی ....

اگر توی کوییزام اشتباهی کنم ..باید سعی کنم هی اون اشتباه رو تکرار نکنم و هی دوباره نرسم اول خط...

اون روز یه مطلبی خوندم نوشته بود برای هر امتحانی ، آمادگی لازمه و باید خودمونو آماده کنیم در غیر این صورت می بازیم ...

اوهوم ..این روزها همش دارم فکر می کنم به این که دوباره اشتباهات گذشتمو تکرار نکنم ...

روزشمار سفر دنیایی من با خدای مهربونم ...